تبليغاتX
انتظار


انتظار

تو مرا می فهمی... من تو را می خواهم و همین ساده ترین قصه ی یك انسان است.
تو مرا می خوانی من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم

 و تو هم می دانی تا ابد در دل من خواهی ماند.

نوشته شده در جمعه سوم مهر 1388ساعت 16:58 توسط ويدا| |

کنارش بودم... در دو قدمي...
کسي از دور فرياد ميزد :



 

بين يافتن و دريافتن فاصله ايست...



 

و بود...
خدا دلگير شده بود . هر چه اصرار کردم کمي درد دل کند قبول نکرد. گفتم از انسان ها انتظار بيش از اين نداشته باش که خود بهتر ميداني که زندگيشان سرابي است که در آن غوطه ورند. به يادت نيستد اما دلشان با توست. باز فاصله گرفت و باز رنجيد... التماسش کردم ...حرفي نزد. قسمش دادم به عزيز ترين بندگانش...سکوت بود و التهاب. قسمش دادم به بخشش بي انتهايش. لب گشود و گفت از بندگان انتظاري نيست جز خطا نکردن. ذاتشان همين است. چون بي خبرند از فردا و در غفلتند. نميدانند که چه بايد بکنند. ولي آنان که ميدانند به درگاه من مرتکب گناه مي شوند و باز بر آن اصرار ميورزند دلگيرم کردند......کمي سرخ شدم...ايستادم و باز فاصله شکل گرفت....تمام غم دنيا بر دلم نشست و روحم سياهيه خودش را ديد.....چقدر به درگاهش روسياه بودم......هنوز ميسوزم و دريافتم که از خدا چيزي نيافته بودم
... 



 

ز مردم دل بکن ياد خدا کن
خدا را وقت تنهايي دعا کن
در آن حالت که اشکت مي چکد گرم
غنيمت دان و ما را هم دعا کن
                                                                التماس دعا...

نوشته شده در چهارشنبه هجدهم شهریور 1388ساعت 1:34 توسط ويدا| |

نوشته شده در چهارشنبه هجدهم شهریور 1388ساعت 1:30 توسط ويدا| |

رفتي خاطره هاي تو نشسته تو خيالم بي تو من اسير دست آرزوهاي محالم ياد من نبودي اما، من به ياد تو شکستم غير تو که دوري از من ، دل به هيچ کسي نبستم ياد من باش تا بتونم، هميشه برات بخونم بي تو وعطر تن تو، يه چراغ نيمه جونم

                          
نوشته شده در چهارشنبه یازدهم شهریور 1388ساعت 19:36 توسط ويدا| |

گذشت لحظه های با تو بودن
و در پاییز عشقمان
نامی از دوست داشتن باقی نماند
چقدر زودگذر بود قصه من و تو
و در آنروز که دست بی رحم تقدیر
درو کرد گندمزار دلهایمان را
و تهی شد همه جا از عطر گل عشق
و در کوچ پرنده های غمگین
در آن کویر آرزو
شاعری دل شکسته و تنها
می نوشت شعری به یاد با هم بودن ها
شعری برای خشکیدن گلهای عشق در مزرعه دوست داشتنها
قطره اشکی به یاد همه خاطره ها ....

 

                                            
نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم مرداد 1388ساعت 15:29 توسط ويدا| |

مرا در قبر سياهي بگذاريد تا همه بدانند در سياهي ترين تاريکي ها جان باخته ام.


هر گاه در جاي قبر من ترديد داشتيد قطعه سنگي را از کوه بغلتانيد هر جا آرام


گرفت بدانيد آنجا قبر من است.


دستانم را از تابوت بيرون بگذاريد تا همه بدانند به آنچه خواستم نرسيدم.


چشمانم را باز بگذاريد تا همه بدانند تا آخرين لحظه چشم انتظار مانده ام.


موهايم را پريشان بگذاريد تا همه بدانند در اين دنيا هيچ اميد و آرزويي نداشتم.


بوته گلي وحشي در تابوتم بگذاريد تا به جاي معشوقم همراهم باشد.


تکه يخي روي قلبم بگذاريد تا با تابش آفتاب،آب شود و به جاي عزيزم برايم بگريد.


اشتباهي که يک عمر پشيمانم از آن




اعتمادي است که بر مردم دنيا کردم


نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم مرداد 1388ساعت 15:19 توسط ويدا| |

اگه تا لحظـه مرگم داشـتنت نباشه قـسمت


بي تو با روياي تو عاشق مي مونم تا قـيامت

 
اگه با هـق هـق تلخم دل آسمون بگـيره


اگه اين قـلب صبورم از غـم عـشقـت بميره


اگه باز آتيش عـشقـت زندگـيمو بسوزونه

 


از تو جز يه خاطره حتي اگه چيزي نمونه


من بازم عـاشقـت هـستم گر چه بي صدا شکستم

 

در بیکران دور برروی سنگ گور

با دست سرنوشت یا گوهر سرشت

وقتی نوشته بود    ارامگاه عشق ........

 

نوشته شده در دوشنبه دوازدهم مرداد 1388ساعت 12:28 توسط ويدا| |

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                     

                                                به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

بزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق                                                                    

                                               تقصیر چشمای تو بود ‌‌‌، وگرنه ما کجا و عشق ؟ 

سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت                                                                  

                                                بس که یه عمر آزگار کاری به کار کس نداشت

تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس                                                                

                                                       تو دفتر ترانه هات یه قطره بارون بنویس

عشقمو دست کم نگیر درسته مجنون نمیشم                                                                    

                                                    وقتی که گریه می کنی حریف بارون نمیشم

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                 

                                              به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

هنوز یه قطره اشکتو  به صد تا دریا نمی دم                                                                 

                                                     یه لحظه با تو بودنو  به عمر دنیا نمی دم

همین روزا بخاطرت به سیم آخر می زنم                                                                      

                                                   قصه عاشقیمونو تو شهرمون جار می زنم

 

              

خبر به دورترین نقطه جهان برسد                     

                       نخواست او به من خسته بی گمان برسد

شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت

                        کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد

چه می کنی که اگر او را خواستی یک عمر

                               به راحتی کسی از راه ناگهان برسد

رها کنی برود از دلت جدا باشد

                         به آنکه دوست ترش داشته به آن برسد

رها کنی بروند تا دو پرنده شوند

                                  خبر به دورترین نقطه جهان برسد

گلایه ای نکنی و بغض خویش را بخوری

                         که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که  نه ...!! نفرین نمی کنم که مباد

                                به او که عاشق او بودم زیان برسد

خدا کند که فقط این عشق از سرم برود

                              خدا کند که فقط آن زمان برسد...!!!

                      

نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم تیر 1388ساعت 1:40 توسط ويدا| |

 

دلی دارم در آتش خانه کرده                                  

میان شعله ها کاشانه کرده                             

دلی دارم که از شوق وصالت

وجودم را ز غم ویرانه کرده    

 

           

                                                 

نوشته شده در جمعه نوزدهم تیر 1388ساعت 19:4 توسط ويدا| |

 

تو تنهايي             

ومن صد بار تنهاتر

تو ميداني كه من جز با تو

با هر كس كه باشم...باز تنهاييم

تو ميداني كه اين بغض فرو خورده

به جز بر شانه هاي استوارت

جاي ديگر وا نخواهد شد

و ميداني كه من يك عمر چشمانم به در بودست....

دلم امروز ميخواهد

كه اين را هم بداني كه......

دگر تاب توانم نيست

ببين سردي زمستان دستانم را خجل كرده

وحتي اشك هم ديگر...

 

تسلي بخش غمها نيست

بيا كه ديگر از دست خيالت هم گريزانم

بيا كه سخت تنهاييم

نوشته شده در جمعه نوزدهم تیر 1388ساعت 18:46 توسط ويدا| |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست